strona główna
prospekcja lotnicza
prospekcja geofizyczna
prospekcja powierzchniowa
prospekcja geochemiczna
aktualności
odnośniki
 

wprowadzenie
ślady w rzeźbie terenu
zabytki podziemne
wyróżniki
cieniowe
śniegowe i szronowe
zalewowe
glebowe
wegetacyjne
wilgotnościowe
ślady pod wodą
samolot i odbywanie lotów
typy samolotów
lotniska
pogoda i planowanie trasy
wysokości lotu
nawigacja i mapy
sprzęt fotograficzny i technika zdjęciowa
aparaty fotograficzne
obiektywy
filmy
druk zdjęć lotniczych
filtry
technika zdjęciowa
doświadczenia i recepty
trzy filary archeologii lotniczej
doświadczenia polskie
stanowiska archeologiczne w Polsce w fotografii lotniczej Otto Braascha

Wysokości lotu, trasy i strefy w przestrzeni powietrznej

Wysokość lotu podczas fazy poszukiwawczej i obserwacyjnej mieści się przeciętnie pomiędzy 300 a 1000 metrów, jedynie w wyjątkowych przypadkach (np. przy dokumentacji wykopalisk rabunkowych i zniszczeń znalezisk archeologicznych) może być mniejsza. Większe wysokości mogą być konieczne tylko przy wykonywaniu ogólnych zdjęć przeglądowych, zdjęć fortyfikacji granicznych, rzymskich dróg, itp. Podczas fazy poszukiwawczej nie lata się według ustalonego wzorca; pilot podąża raczej - pomijając lasy i obszary zabudowane - za możliwymi o danej porze roku wyróżnikami, możliwymi do zaobserwowania na polach lub innych otwartych przestrzeniach. Zmiany oświetlenia - cienie chmur, deszcz - mogą przy tym dodatkowo wpływać na trasę lotu.

Rysunek trasy przelotu sporządzony przy pomocy GPS można poddawać później ocenie na ekranie komputera. Lot w dniu 23 stycznia 1993 r. w rejonie Heilbronn, Badenia-Wirtembergia, składał się nad obszarem roboczym niemal wyłącznie z kolistych nawrotów służących obserwacji i dokumentacji stanowisk na zimowym polu ornym. Poszczególne rysunki tras mogą być zapisywane i z biegiem czasu dostarczają ważnych informacji o zagęszczeniu obserwacji w danym regionie i indywidualnym sposobie latania pilota. Oprac. O. Braasch.

Praca w powietrzu w strefach kontrolnych, jakie otaczają wszystkie większe lotniska cywilne i wojskowe, wymaga zgody służb bezpieczeństwa lotów, o którą to zgodę występuje się drogą radiową; prace takie prowadzone są z utrzymywaniem stałej łączności radiowej z kontrolerami lotu, którzy zawsze nastawieni są bardzo przyjaźnie. Wojskowe obszary zamknięte często są dostępne w czasie weekendów i świąt, albo w ogóle blokowane są tylko podczas niektórych dni w roku. Tak zwana strefa identyfikacyjna samolotów, istniejąca po zachodniej stronie granicy Układu Warszawskiego, w której to strefie prywatne loty w Niemczech Zachodnich wymagały uzyskania specjalnego zezwolenia, została po przemianach politycznych w Europie zlikwidowana. Przemiany te doprowadziły też do otwarcia nieba - praktycznie zamkniętego przez 50 lat - w dawnym bloku wschodnim dla archeologów i wszystkich innych miłośników latania, i umożliwiły wykonywanie lotów wycieczkowych, sportowych i takich, których celem są zdjęcia z powietrza. Tam, gdzie na wykonywanie zdjęć lotniczych ciągle jednak potrzebne jest zezwolenie, dobrym sposobem okazało się zapraszanie odpowiedzialnych za dany obszar oficerów do wspólnych lotów i przekonywanie ich przy pomocy odpowiedniej literatury o nieszkodliwym i pożytecznym charakterze tego rodzajów "lotów w przeszłość". Trud taki nie raz doprowadził do uproszczenia procedur uzyskiwania zezwoleń.

Archeologia Niedestrukcyjna | Fundacja Res Publica Multiethnica i Instytut Archeologii i Etnologii PAN
webmaster